Hola!!

De temperaturen zijn hier in minder dan een week gezakt van rond de 25°C naar een gemiddelde van 10°C. Het is hier echt koud geworden, ik draag al constant mijn winterjas. Een tussenseizoen kennen ze hier blijkbaar niet. De heersende temperatuur is echter slechts een voorsmaakje van wat het hier in de winter zal zijn: IJSKOUD (en dwz minstens even koud of kouder dan in België). Granada is, jammergenoeg, gekend voor zijn strenge winters: het ligt vlak naast de Sierra Nevada, waar we met een hoop van plan zijn om na Nieuwjaar te gaan skiën.Vanuit Granada zie ik nu al dagelijks de prachtige besneeuwde bergtoppen.
Vanmorgen zijn Cloé en ik naar de plaatselijke Alcampo (Auchan) geweest en ik heb er een donsdeken gekocht. Ik kwam ’s nachts constant wakker van de koude (al slaap ik met een slaapzak en deken). Het appartementsblok waarin ik woon dateert vanuit het Franco-regime en heeft geen centrale verwarming. We beschikken slechts over een paar kleine radiators op wieltjes om het hier een beetje op te warmen. De appartementen zijn hier in het algemeen zo. Alsook het systeem voor warm water: eerst de gasfles aanleggen, dan de boiler in werking zetten… En dan moet je, net als mij, pech hebben dat terwijl je een douche neemt de gasfles op is zodat er geen warm, maar ijskoud water uit de sproeier komt….brrrrr!
Genoeg over het weer, iedereen spreekt er hier al constant over (Qué frío!!).

Ik heb jullie nog niet verteld over het hondenfenomeen in de stad. Hoewel iedereen hier op appartement leeft, blijkt toch wel een groot deel van de bevolking een hond te hebben. En honden hebben hier blijkbaar alle rechten! Ze mogen hun behoefte doen waar ze willen…niemand die ernaar kraait. Pas dus op waar je je voeten zet hier (mijn ouders en Astrid kunnen het bevestigen)!! Vooral in mijn buurt heb ik de grond al goed bestudeerd!

Gisterenavond ben ik aangevallen door een hond. Ik was gewoon alleen aan het wandelen toen er plots een hond afgesneld kwam, eerst dacht ik dat hij me ging passeren, maar hij kwam in mijn richting en sprong plots op mij en hij grauwde en blafte en probeerde mij te bijten (en het was geen klein keffertje!). Mijn hart stond even stil! Ik kon geen kik uitbrengen. Gelukkig liet de hond het bij één poging. En wat nog het ergste was, zijn baasje riep gewoon zijn hond, en passeerde mij, maar je moet niet denken dat hij de hond een standje gaf of vroeg hoe het met me ging…nee hij passeerde me gewoon al negerend. Wat een lef! Met de tranen in mijn ogen en mijn hart die aan 100 per uur sloeg vervolgde ik mijn weg. Het heeft me toch een paar wijntjes gekost vooraleer de zenuwen helemaal verdwenen waren.

Voor de rest stel ik het hier nog altijd goed hoor, ik vertrek nu naar een BBQ ingericht door één van de medewerkers in school!

Hasta la próxima, Sarah