Hallo allemaal,
Hier nog een laatste update voordat ik morgen naar België kom.
Deze week hadden we kerstfeest en –spektakel in de school in Loja! Het toneeltje dat de leerlingen opvoerden was echt geslaagd en ze hebben ook goed gezongen.

Hier zie je de hele onderwijsstaf: een leuke en zotte bende!

De ezel en zwarte piet tijdens het toneel.

Eén van de klassen waar ik les aan geef. Ze zijn 'Vive le vent' (jingle bells) aan het zingen.

Sinterklaas, geflankeerd door Janssen en Jansen.

Na het spektakel was een er bakwedstrijd. De leerlingen mochten zelfgemaakte creaties meebrengen en dan koos de jury (bestaande uit het lerarenkorps) de 3 winnaars die elk een prijs kregen. In de jury zitten was leuk: van alles als eerste mogen proeven was heel handig! De cake's, taarten, tiramisu's, flans,...waren overheerlijk!!! Het water komt me terug in de mond als ik naar de foto kijk :-)

Dan rest er me jullie nog een mooie kerstperiode te wensen!

In 2009 zal ik er opnieuw zijn voor het vervolg op de fantastische maanden die ik hier al beleefd heb.....

To be continued....in 2009

Hallo,
Alweer een tijdje geleden dus tijd voor een up-date!
De Sint is hier langsgeweest. Sinterklaas kennen ze hier niet, dus had ik mijn kotgenoten het principe uitgelegd en hen gezegd zeker hun schoentje te zetten. Ik had chocolade en mandarijntjes voorzien, maar zij hadden blijkbaar meer voorzien want er lag een pakje bij mijn (basket)schoen. En wat zat er in dat pakje: een nieuwe basketuitrusting (rode short en top)! Dat had ik niet verwacht! Dat wil zeker betekenen dat ik hier heel braaf ben geweest!

Op school is het rustig aan: de leerlingen hebben examens hier, veel kunnen we niet doen. Waar we wel mee bezig zijn is het Kerstspektakel van volgende week woensdag. De leerkrachten hebben een toneeltje geschreven: ‘Wie heeft de Sint vermoord?’ De dialogen zijn afwisselend in het Frans en Engels geschreven en de leerlingen vertolken de verschillende rollen (de Sint, Zwarte Piet, de Kerstman, Jansen en Janssen (de detectives),… ). Tussen de scènes door worden er door elke klas Kerstliedjes in het Frans en Engels gezongen. Die Franse liedjes hebben Cloé en ik hen aangeleerd, wat wel leuk was, want ik kende ze eerst zelf niet. Het zal een opgave zijn voor de leerlingen om het toneel te volgen, slechts de acteurs kennen de verhaalloop, voor de andere is het een verrassing. Ik hoop dat alle leerlingen veel familie meebrengen en dat het een geslaagd spektakel wordt met een gezellige receptie achteraf!

Tijdens de lessen waren we de afgelopen weken vooral met literatuur bezig (Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran van Eric-Emmanuel Schmitt ; Eric a disparu). De leerkrachten laten ons vrij om zelf die lessen voor te bereiden en de voldoening is enorm groot als je ziet dat de lessen slagen en de leerlingen geïnteresseerd zijn.

Vorige week was het Cloé’s verjaardag en vandaag verjaart Luis. We hebben een verrassingsverjaardagsfeestje voor hem georganiseerd in het appartement van Cloé. Ze zal haar kookkunsten bovenhalen en een diner voor zo’n 10 personen maken.

Vele groetjes en tot een volgende....

Hier enkele foto’s van de afgelopen week.

Dit weekend hadden we geen basketmatch...gelukkig maar want het heeft hier heel het weekend geregend.
Dinsdag ben ik met Cloé meegeweest naar haar Tango-les, maar enkel om te observeren. Ik voel me niet geroepen om het te leren, de passen zien er zo ingewikkeld uit en ik zou gegarandeerd constant op de andere hun voeten staan. Morgen ga ik terug mee en Amy en Jinse zullen me vergezellen tijdens het observeren…


Woensdag ben ik met Sophie (een Duitse, ze is de eerste persoon die ik in de jeugdherberg heb leren kennen en waarmee ik op kotenzoektocht ben geweest) naar de Mae West geweest (discotheek in winkelcentrum waar ik al eens over verteld heb).

Vrijdag heeft Cloé een nieuwe tattoo laten zetten. Met haar toestemming mag ik een foto ervan tonen, want ze is er trots op. Voor haar symboliseert het 'vrijheid'....

Zaterdag ben ik met een groepje vrienden naar een Flamenco-spektakel geweest…het was de moeite om te zien, al was er veel zang en weinig dans, we zullen nog eens terug moeten gaan als er meer gedanst wordt.

Zondag zijn we met een groepje vrienden naar Cloé’s geweest om te kijken naar de film Chocolat. Ervoor hebben Cloé en ik chocolade en cornflakes-koekjes gemaakt om op te eten tijdens de film …heerlijk!!

bye bye en tot de volgende!

Voilà, hier de langvewachte foto van mijn basketteam. Vlnr onderste rij: Sara (de trainster), Zaïda, Carmen, ik, María en Laura. Bovenste rij vlnr: Laura, Ana, Rocío, Ana, Itchi en Jimena.

Deze foto is vanmorgen genomen, na de match, die we verloren hebben (40-28). Wat een luxe dat we eens in een zaal konden spelen met leren ballen, ... We hebben verloren, maar eigenlijk hebben we toch gewonnen omdat de andere ploeg eigenlijk ook op een hoger niveau speelt en deze matchen slechts als oefenwedstrijden aanziet. Veel kan ik eigenlijk niet over de match kwijt, hun press werd ons fataal... de bal geraakte maar met moeite tot aan de overkant. Op het einde had ik vijf fouten. Ik amuseer me wel in de ploeg, maar het blijft moeilijk om me te integreren. Zowiezo valt er extra-sportief niets te beleven. Iedereen komt naar de training of match en daarna gaat iedereen meteen naar huis, om te douchen. Kleedkamer- of barmomenten zijn er dus niet en zeker geen etentjes (hopelijk heeft het jullie(=DBW) gesmaakt in Koksijde gisteren)!!!! Het is ook moeilijk om hen te verstaan als ze onder elkaar praten, het zijn allemaal Spaanse van hier in de streek en ze praten ongelofelijk rap en slikken veel lettergrepen in, wat een kenmerk is van het Andalusisch Spaans. Flauwe mopjes maken tijdens de training gaat hier dus niet... Kzal mijn schade moeten inhalen tijdens de paar trainingen die ik in de kerstvakantie zal kunnen volgen :-)

Spanje is een naast een voetbal ook een echt basketland. Iedere week zijn er verschillende wedstrijden te zien op tv. Hun liga (ACB) is echt sterk, één van de strekste van Europa, en volgens de Spanjaarden met zekerheid de sterkste. Ik zie iedere week minstens één basketwedstrijd op tv. Deze week heb ik er wel 3 gezien! Mijn lievelingsclub hier is Real Madrid, ik heb al verschillende wedrstijden van hen op tv gezien en Felipe Reyes is mijn favoriete speler. Er speelt trouwens een Belg bij Madrid: Axel Hervelle en hij doet dat goed! Hij mag allsinds veel spelen. Mijn kotgenoten kijken vaak mee en dat zorgt voor grappig commentaar (ze supporteren dan expres voor de andere ploeg, of als Hervelle of Reyes iets verkeerds doen, wees dan maar zeker dat ze er iets op zeggen... :-)
Foto van Axel Hervelle

Oja, ik kom trouwens de 20e december terug en ik vertrek terug de 6e januari.

Jinse, een Vlaamse, heeft me net uitgenodigd om zelfgemaakte chocomousse bij haar te gaan eten vanavond...mmm...

Vele groetjes aan allen!!

Gisteren was het 33 jaar geleden dat Franco is gestorven. Toen ik ’s avonds door het centrum wandelde kwam ik volledig in beschermingspakken en wapens uitgeruste politieagenten tegen die blijkbaar een groep aan het achtervolgen waren. Er waren ook sirenes hoorbaar en van anderen hoorde ik dat er ook brandweermannen waren en een grote groep ordetroepen. Blijkbaar was er een demonstratie van fascisten die Franco herdachten. Ik ben ze niet tegengekomen, maar ik kon wel zien waar ze gepasseerd waren (door vernielingen). Amy, een Amerikaanse, heeft ze wel tegengekomen en ze hadden allemaal doeken over hun hoofd en mond, zodat enkel hun ogen zichtbaar waren. Ik kan niet met zekerheid zeggen of er een antifascistische tegenbetoging was, wel waren er spandoeken opgehangen met de tekst “Carlos, nunca te olvidaremos”(Carlos, we zullen je nooit vergeten), “Carlos vive” (Carlos leeft), een slogan die ik al tijdens mijn verblijf hier op verschillende gebouwen had zien staan in graffiti, maar waarvan ik de betekenis niet kende. Het werd me gisteren pas duidelijk dat Carlos een 16-jarige antifascistische activist was die vorig jaar, op 11 november gedood geweest is door een fascist, tijdens een tegenbetoging van de antifascisten. Hij stierf opkomend voor zijn idealen en vandaag is hij het boegbeeld van het antifascisme en antiracisme in Spanje.
Dit gewoon even om te zeggen wat er momenteel gaande was in Spanje... Groetjes!

Helaaaa lezers!

Woensdag ben ik voor het eerst naar dé discotheek van Granada geweest (De Mae West). De discotheek is gelegen in een winkelcentrum en het interieur is echt supermooi: je bent precies in een supergrote saloon, alles is in hout bekleed en overal hangen er foto’s van deze actrice Mae West) en van oude films. Aan het decor is zeker veel geld gespendeerd, je kan er zelfs loges huren,… . De woensdag is de inkom gratis (in het weekend 10 euro) en er was een concert met rockklassiekers. Diegene die afkomen naar Granada neem ik zeker mee hiernaartoe, het is echt de moeite!

Wat de basket betreft… we hebben zaterdag onze eerste officiële match gespeeld…en gewonnen (45-35)! De match was echt leuk en ik heb veel mogen spelen. Het is zalig om hier zo groot te zijn: rebounds nemen is redelijk gemakkelijk. Soms kon ik 3x na elkaar mijn eigen rebound nemen totdat ik kon scoren, wat in België toch niet het geval is… . Ik heb bijgevolg dan ook toch meer dan één derde van de punten gemaakt. Trainen doe ik altijd met training aan, maar matchen zijn in onze tenue (fel oranje), dus heb ik me, zoals velen hier, kniehoge basketkousen gekocht, stoer hoor! Ik zal maken dat er één van de volgende matchen eens een ploegfoto genomen wordt, dan kunnen jullie mijn ploeg eens zien. Het is redelijk frisjes om te machten buiten en dat heeft zijn neveneffecten: je zweet, koelt af, zweet weer, koelt weer af,… en dan na de match nog naar huis gaan…om dan eindelijk te kunnen douchen. Ademhalen is ook soms lastig en pijnlijk door de koude, vooral als je ver moet gaan in je fysieke inspanning en dan ook dieper ademhaalt.

Zaterdagavond heeft Cloé een diner ingericht voor onze vriendengroep. Ze heeft kip met citroensaus en rijst gemaakt, en als dessert een overheerlijke tiramisu. Na het diner heeft Patricia, een Paraguyaanse, ons ingewijd in de wondere wereld van de Maté. Het klaarmaken en serveren ervan is onderheven aan een heuse cerenomie. Maté is een soort thee en smaakt heel bitter. Alejandra, een Guatemalteekse, zal volgend weekend het een diner klaarmaken. Ik kijk er al naar uit!

Op verzoek van Gudrun, een beetje info over het skigebied van de Sierra Nevada. Alle info is te vinden op de volgende site: http://www.cetursa.es/ (wel in het Spaans). Wat ik nog gevonden heb :
Sierra Nevada is het skigebied met de meeste zonuren van Europa! Het is een uitermate geschikt skigebied voor zowel beginnende als gevorderde skiers. Vanuit Sierra Nevada heeft u bij mooi weer vanaf de Veleta (op ca. 3300 m. hoogte) een magnifique uitzicht over de Middelandse Zee en Afrika! Sierra Nevada beschikt ook over sneeuwkanonnen die ervoor zorgen dat u hier nog tot laat in het seizoen kunt skien. Er heerst een goede sfeer in dit skigebied. Deze sfeer wordt mede verkregen door een echte apres-ski met (tapas) bars, restaurants en discotheken. Ook kunt u enkele keren per week 's avonds skien op de verlichte piste El Rio. U kunt ook een dagje in Granada gaan winkelen of sightseeing, op slechts een half uur van het skigebied. Naast skien en snowboarden kunt u ook deelnemen aan sneeuwscooter- en hondensleetochten.

Saluutjes!!

enkele foto's van afgelopen weekend

Zicht op de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada.



















Zaterdag hadden we met de Belgen die in en rond Granada werken afgesproken. We zijn eerst met een paar Chinees gaan eten, daarna naar de teterías geweest om vervolgens een koffie te gaan drinken. 's Avonds zijn we dan met z'n allen, en in het gezelschap van een paar Amerikanen uitgegaan. Hier zijn we in de chupitería (shotjes aan 1 euro)



















Voor we uitgingen zijn we, zoals altijd, eerst tapas gaan eten...



















Vrijdag hadden we een bbq...
Groepsfoto van alle leerkrachten in de talenschool waar ik werk. Naast mij zie je vlnr Carolyne en Cloé, de andere 2 taalassistenten. De leerkrachten waarmee Cloé en ik werken zijn de 3e (Sophie) en 5e (Ana) van links te beginnen.





















Vlnr: Inma, Jose, Ana en Jorge. Zoals je ziet zijn de enkele leerkrachten die de school telt redelijk jong, wat zorgt voor een heel open en zotte sfeer, ook in school. Na het eten hebben we de hele avond gezelschapsspelen zitten spelen en daarna zijn Sophie, Inma, Cloé en ik nog uitggeweest...

Emilio, het manusje-van-alles in de school. De bbq was bij hem thuis... als versnapering na het dessert heeft hij gepofte kastanjes klaargemaakt. Lekker...

Hola!!

De temperaturen zijn hier in minder dan een week gezakt van rond de 25°C naar een gemiddelde van 10°C. Het is hier echt koud geworden, ik draag al constant mijn winterjas. Een tussenseizoen kennen ze hier blijkbaar niet. De heersende temperatuur is echter slechts een voorsmaakje van wat het hier in de winter zal zijn: IJSKOUD (en dwz minstens even koud of kouder dan in België). Granada is, jammergenoeg, gekend voor zijn strenge winters: het ligt vlak naast de Sierra Nevada, waar we met een hoop van plan zijn om na Nieuwjaar te gaan skiën.Vanuit Granada zie ik nu al dagelijks de prachtige besneeuwde bergtoppen.
Vanmorgen zijn Cloé en ik naar de plaatselijke Alcampo (Auchan) geweest en ik heb er een donsdeken gekocht. Ik kwam ’s nachts constant wakker van de koude (al slaap ik met een slaapzak en deken). Het appartementsblok waarin ik woon dateert vanuit het Franco-regime en heeft geen centrale verwarming. We beschikken slechts over een paar kleine radiators op wieltjes om het hier een beetje op te warmen. De appartementen zijn hier in het algemeen zo. Alsook het systeem voor warm water: eerst de gasfles aanleggen, dan de boiler in werking zetten… En dan moet je, net als mij, pech hebben dat terwijl je een douche neemt de gasfles op is zodat er geen warm, maar ijskoud water uit de sproeier komt….brrrrr!
Genoeg over het weer, iedereen spreekt er hier al constant over (Qué frío!!).

Ik heb jullie nog niet verteld over het hondenfenomeen in de stad. Hoewel iedereen hier op appartement leeft, blijkt toch wel een groot deel van de bevolking een hond te hebben. En honden hebben hier blijkbaar alle rechten! Ze mogen hun behoefte doen waar ze willen…niemand die ernaar kraait. Pas dus op waar je je voeten zet hier (mijn ouders en Astrid kunnen het bevestigen)!! Vooral in mijn buurt heb ik de grond al goed bestudeerd!

Gisterenavond ben ik aangevallen door een hond. Ik was gewoon alleen aan het wandelen toen er plots een hond afgesneld kwam, eerst dacht ik dat hij me ging passeren, maar hij kwam in mijn richting en sprong plots op mij en hij grauwde en blafte en probeerde mij te bijten (en het was geen klein keffertje!). Mijn hart stond even stil! Ik kon geen kik uitbrengen. Gelukkig liet de hond het bij één poging. En wat nog het ergste was, zijn baasje riep gewoon zijn hond, en passeerde mij, maar je moet niet denken dat hij de hond een standje gaf of vroeg hoe het met me ging…nee hij passeerde me gewoon al negerend. Wat een lef! Met de tranen in mijn ogen en mijn hart die aan 100 per uur sloeg vervolgde ik mijn weg. Het heeft me toch een paar wijntjes gekost vooraleer de zenuwen helemaal verdwenen waren.

Voor de rest stel ik het hier nog altijd goed hoor, ik vertrek nu naar een BBQ ingericht door één van de medewerkers in school!

Hasta la próxima, Sarah

Hoihoi

Sinds deze week heb ik eindelijk internet op kot: zalig!

De voorbije weken zijn druk geweest: moeke, vake en Astrid zijn hier een hele week geweest (vd 24e tot de 1e).
We hebben veel bezocht: zondag zijn we naar Málaga geweest. Het was er maar liefst nog 30 graden: zalig. Het was de moeite om eens te bezoeken, maar veel historische gebouwen, buiten een Moors kasteel en een Romeins theater vallen er niet te zien (het is niets in vergelijking met Granada of Córdoba).
Wat is de wereld toch klein!!!!!!!!! Ik was met verstomming geslagen toen ik plots Anna tegenkwam bij het buitengaan van het paleis (een Italiaanse waarmee Gudrun, Elise en ik 2 jaar na elkaar zijn uitgeweest en Spaanse les hebben gevolgd in Salamanca, een aantal jaar geleden: wat een tijd hebben we daar samen beleefd). Ongelooflijk dat we elkaar daar zo toevallig opnieuw ontmoeten! Ze is op rondreis in Andalusië met een vriendin en ze komt binnenkort voor een paar dagen naar Granada, ik heb haar mijn nr. gegeven en ze ging zeker iets laten weten als ze hier toekomt.
Woensdag zijn we voor een dagje naar Córdoba geweest. Een prachtige, gezellige stad. We hebben de wereldberoemde Mezquita bezocht, gebouwd door de Moren, echt de moeite!
Hoe mooi Córdoba ook mag zijn, Granada blijft mijn en ook mijn ouders en Astrid’s favoriet! Hier vind je een echte mix van alles. Het is ook een echte studentenstad die overdag en ’s nachts leeft.

in Málaga!!

Málaga: Uitzicht op de stad en de zee vanuit de tuinen van het Acázaba.

Córdoba: buitenkant van de Mezquita

Córdoba: puente romano, met op de achtergrond de Mezquita.

Granada: zicht vanuit het Albaicín op het Alhambra. Dit is trouwens één van mijn lievelingsplekjes. Je hebt er ook een zicht op heel Granada en op dit plein komen er veel gitano's zingen en gitaarspelen. Er heerst altijd een heel gezellige sfeer!

Heyla!

Voor jullie de verkeerde indruk zouden krijgen, ik ben hier eigenlijk om te werken. Deze week heb ik voor het eerst les moeten geven in de school in Loja, het valt echt goed mee en de leerlingen, hoofdzakelijk volwassenen, zijn heel gemotiveerd. Cloé en ik maken samen de voorbereidingen: we geven dezelfde oefeningen. De klassen worden dan telkens gesplitst (de ene week met mij en de andere week met Cloé).
Ik moet eigenlijk toegeven dat ik hier in een luxesituatie zit: als ik alleen ben met Cloé praten we Frans, en als ik fouten maak verbetert ze me. De overige tijd praat ik Spaans. Zowel mijn Spaans als Frans gaan er dus op vooruit. Ik geef iedere woensdag- en donderdagmorgen Franse les aan Luis en Damiana (we beginnen van nul en das ook leuk!). De woensdagmorgen komt Luis dan om met mij Spaans te spreken en mij te verbeteren. We spreken over bepaalde thema’s en zo leer ik meer woordenschat.

Vrijdagavond ben ik weer tapas gaan eten en daarna salsa gaan dansen in onze lievelingssalsaclub (de Salsero).
Zaterdag heb ik mijn tweede oefenmatch gespeeld met I.E.S. Padre Suarez. Aangezien het regende en we geen zaal hebben om binnen te spelen (we trainen altijd buiten en de matchen zijn ook buiten) werd de match eerst geannuleerd. Tot ik een uur later telefoon kreeg dat hij toch doorging, op een ander veld, maar ook buiten. De grond was superglad door de nattigheid en het was dus redelijk gevaarlijk. We hebben weer verloren, maar onterecht. Ik heb nog nooit zo’n vuile (figuurlijk) ploeg gezien. Ze stonden ons constant uit te schelden. Ook mijn verdedigster schold me constant uit, niet normaal, en dat voor een ‘vriendenwedstrijd’, amai! Ik trek me daar niks van aan, maar de sfeer werd toch grimmig. Er werden ook verschillende technische fouten gefloten.
Zaterdagavond zijn we eerst met z’n alles tapas gaan eten (we waren met zo’n 15 personen: het wordt onmogelijk om nog te verduidelijken met wie ik allemaal wegga. Je spreekt hier af met een paar mensen die op hun beurt andere mensen meebrengen, die op hun beurt weer mensen meebrengen,… Soms splits de groep zich...alles is hier onvoorspelbaar, maar das leuk). Daarna zijn we gaan dansen naar een gewonen bar, om uiteindelijk, hoe raden jullie het, weer in de Salsero te belanden.
Minpunt van de nacht: Cloé en ik waren met de auto en blijkbaar stonden we op een verboden plaats (hoewel het nergens stond aangeduid en er nog veel auto’s stonden). Toen we terugkeerden stond hij er niet meer: weggesleept. Vandaag heeft ze hem al kunnen terughalen, de takelkosten delen we (waarop mijn moeder reageerde: “tgaja, dan zal je maar wat minder tapas moeten gaan eten”, gevolgd door algemeen gelach van mijn andere familieleden die allemaal stonden mee te luisteren toen ik met hen via skype aan het babbelen was.
Hopelijk heb ik volgende week eindelijk internet, nu ga ik altijd naar Cloé: we zitten op het netwerk van één van haar buren, haha…

Bedankt voor de lieve berichtjes! Volgende week vrijdag komen mijn ouders en Astrid voor een weekje op bezoek (tijdens de herfstvakantie, dat kennen ze hier niet). Ik verlang al…

Bye bye

verlengd weekend

Dit weekend was een verlengd weekend: maandag hadden ze hier een verlofdag. Ik specifieer HIER want daarmee bedoel ik IN HET ZUIDEN VAN SPANJE. Een typisch staaltje dat toont hoe Zuid-Spaanse mentaliteit hier is. Zondag was een feestag, maar omdat die feestag toevallig op een zondag viel beslissen ze hier in het zuiden van Spanje om de maandag nog een extra verlofdag te geven (gewoon omdat die feestdag niet op een weekdag valt).
Iedereen is hier ook constant moe (moeke en vake, thuis zeg ik ook wel af en toe dat ik moe ben, maar het is niets in vergelijking met de Spanjaarden ). Tussen 2u en 5u is hier ook alles gesloten. Siësta is hier heilig, je ziet echt niemand op straat. Iedereen eet dan en ligt vervolgens voor de tv naar de Simpsons, Family Guy, Futurama of het nieuws te kijken. Mijn eetritme is ook al aangepast: meestal eet ik tussen 14u en 15u, maar zaterdag en zondag was het telkens al 16u (ondenkbaar in België). Avondeten schuift automatisch ook op (op de dagen dat ik moet werken kan ik sowieso maar vanaf 21u eten).

Wegens de feestdag was er een Romeinse markt in het centrum (Gugie en Elise: ik moest aan jullie denken: de markt was dezelfde zoals in Salamanca: artisanale kraampjes, de verkopers waren verkleed en je kon er verschillende soorten taart kopen).
Zondagavond ben ik naar een Salsero (salsaclub) geweest samen met Luis en Damiana, ervoor waren we tapas gaan eten met Cloé en Menno er ook bij. Luis, die Venezolaan is kan supergoed salsadansen en hij leert het me. Het was echt leuk, en niet moeilijk, ik verlang al tot de volgende keer! Ik zal Damiana en Luis ook Franse les geven: de woensdagmorgen zullen ze voor de eerste maal komen naar mijn piso.

Hasta la próxima!!

Marrokaanse thee drinken, waterpijp roken (Cloé is daar een experte in) en koekjes eten in één van de vele mooie teterías (theehuizen) die Granada telt.

Vrijdagmorgen heb ik, zoals eerder vermeld, Cloé vergezeld tijdens haar trouwkleden passen. Jammergenoeg was het verboden foto’s te nemen. Het was erg plezant: al die supermooie kleden, moeilijk om te kiezen, maar ze heeft toch haar favoriet gevonden.
Vrijdagavond ben ik voor de eerste keer gaan trainen. We trainen en spelen buiten op een plein naast een college midden in het centrum van Granada. Het geeft een raar gevoel: buiten spelen op een harde grond en met houten borden: dat wordt aanpassen dus. Ik werd goed ontvangen en ik ben veruit de grootste van de ploeg. Ze nodigden me meteen uit om een match te spelen de volgende dag. Intussen is die al achter de rug: we hebben zwaar verloren tegen de jongens, en in een besprekingsmoment na de match kon iedereen zijn hart luchten. Iedereen was het ermee eens dat er deftiger en harder moet getraind worden, want eigenlijk trok het op niet veel… maar hopelijk zal er verandering inkomen. Het was ook de eerste oefenwedstrijd, de competitie begint hier later. Hoe de ploeg nu is zou DBW heel gemakkelijk kunnen winnen tegen hen… .

enkele nieuwtjes

Halloooo !!
Supernieuws: ik heb een basketploeg gevonden en ik mag vrijdagavond voor de eerste keer gaan trainen! Hopelijk valt het goed mee (maar het kan nooit even leuk zijn zoals in Wevelgem natuurlijk!!) Ze spelen ook matchen in de provincie Granada en ze vertelden me dat het geen probleem zou zijn dat ik meedoe. Ik zou de woensdag-en vrijdagavond trainen. Ik houd jullie op de hoogte….

Nog exciting news: Cloé, mijn collega-assistent van Frans, waarmee ik sinds zondag constant optrek, gaat in juli trouwen. We zijn woensdag een paar bruidswinkels gaan bezoeken en hebben veel catalogussen bekeken. Heel erg spannend. In Frankrijk had ze nog geen jurk gevonden, dus kijkt ze hier (en ik kijk mee ;-) ). Ze hebben hier een supermooie winkel, heel erg luxueus. Ze heeft in die winkel een afspraak gemaakt om vrijdagmorgen 4 trouwkleden te passen die zij mooi vond in de catalogus en ik zal haar vergezellen: hoe spannend, ik kijk er al echt naar uit!!!!!!! Ze heeft me gevraagd mijn fototoestel mee te nemen: misschien laat ze me wel toe om er een paar op mijn blog te zetten.

enkele fotos

Foto van donderdag, na de vergadering; V.l.n.r.: Carrie (uit Florida), Menno (Hollander), Marijn (Antwerpse), Maya (ook Antwerpse) en Lindsy (ook Amerikaanse)

Zondagavond: in "el teatro Isabel la Católica" toen we een voorstelling van Marrokaanse dans bijwoonden. Vlnr: Luis (uit Venezuela), Damiana (uit Brasilië), Antonio (uit Mexico) en Elena (ook uit Venezuela)

Tapas y cervezas con Elena, Luis, Damiana, Cloé y Antonio

weekend

Ik heb een heel tof weekend gehad! Sophie heeft eindelijk een kot gevonden!!!!!! En wat voor één: superluxueus en supergoedkoop. Haar lange zoektocht heeft dan toch iets super opgeleverd.
Vrijdag ben ik overdag de stad verder gaan verkennen met Menno, de Hollander en ’s avonds ben ik op Sophie’s kot naar Héroes gaan kijken.
Zaterdag ben ik ook gaan wandelen en naar de grote ‘Corte Inglés’ geweest. Voor de Spanje-kenners: een supergrote supermarkt waar ze normaal ‘alles’ zouden moeten hebben. Ik heb 3 supermarkten op zo’n 100m van mijn kot (Supercor, el Dia en Más), maar er zijn zoveel producten die ik nergens vind. Ik hoopte ze in de Corte Inglés te vinden, maar njet dus. Wat is hier dus blijkbaar NERGENS te vinden en waar ik echt zin in heb:
-geconcentreerde tomatenpuree (om lekkere tomatensaus met balletjes mee te maken)
-bruine suiker of poedersuiker (mijn kotegnoten willen dat ik eens pannenkoeken maak)
-zo’n salakis blokjes geitekaas
-sultana-koeken, grany-koeken
-kriek-bier (maar ben ik al goed aangepast, het bier is hier niet zo bitter en ook niet zo sterkt, tgaat nog makkelijk binnen ;-) )

Zaterdagavond was heel chaotisch, ik ben eerst met Sophie naar het appartement van 2 Marseillaisen geweest. Daarna gingen we naar een concert gaan en Menno ging daar ook zijn, maar we kwamen toe aan die bar en die was nog gesloten, toen besloten we maar een tapasbar binnen te gaan. Rond 24u kreeg Sophie plots zin in ijs, en zijn we een ijsje gaan eten. Daarna kwamen we Miguel, een Italiaan die Sophie leerde kennen in de universiteit, tegen. Zijn we in een Cubaanse bar beland, cocktails voor maar 3 euro (das iets anders dan de 7euro in de Cubaan) De bar was piepklein, en we raakten al meteen aan de praat met een Chileense, een Mexicaan, een Italiaanse,… . Zeker een bar die we opnieuw gaan bezoeken. Daarna gingen we dan nog eens gaan kijken naar de bar waar het reggae-concert doorging. Maar we moesten nog 12 euro betalen (wat ons veel leek voor een optreden die al bijna gedaan was), toen kwamen we Thibault, één van de 2 Marsaillaisen terug tegen. Haha, volgens mij heeft hij een oogje op Sophie…(wordt ongetwijfeld vervolgd). Alles verloopt hier meestal chaotisch, maar ik raak er beetje bij beetje aan gewend.

Zondag tot 11u geslapen: zaaaalig. Rond 12u kreeg ik plots een telefoontje van Cloé, de andere assistente Frans in mijn school in Loja, die ook in Granada woont, ik had haar nog nooit ontmoet. Ze vroeg of ik zin had om af te spreken in het centrum. Ze is pas van woensdag in Granada en is al de hele tijd alleen geweest: alleen met de auto afgekomen van Grenoble en dan alleen hier een kot gezocht, ze voelde zich erg eenzaam (haar kotgenoten werken overdag). Nog maar eens besefte ik dat ik zo’n geluk heb gehad dat ik Sophie van de eerste avond leerde kennen in de jeugdherberg.
Cloé en ik zijn dan een toertje in het centrum gaan doen en we hebben (weeral) tapas gegeten. Ze valt echt goed mee, wat super is want waarschijnlijk zal ik haar bijna dagelijks zien. Aangezien ze een auto heeft zal ik iedere keer met haar meekunnen met de auto naar Loja, en hoef ik de trein niet te nemen. Handig!!!
Toen ik zo rond 15u terugkwam op kot kwam Sophie me verrassen met verse, sappige watermeloen: heerlijk!!
Tegen 18u had ik afgesproken met Damiana, de Brasiliaanse, die ik in de jeugdherbeg heb leren kennen. Ik nam Cloé mee en Damiana had op haar beurt ook vrienden mee. Twas echt heel leuk! Eerst allem samen iets gaan drinken en dan zijn we naar de schouwburg gegaan naar een optreden van Marrokaanse dans (en dat voor maar 5euro voor 1h30 gevarieerde choreografieën). Daarna nog met z’n allen tapas gaan eten: lekkere Calamares!
Mijn eerste weekend was kortom heel erg geslaagd !

Donderd. 2 okt.

Er was een bijeenkomst in Granada van iedereen die een Assistenschap doet in de provincie Granada: van 10 tot 14 zitten luisteren in een zaal: heel saai! Gelukkig leerde ik er net voor een Antwerpse kennen: er was veel volk en ik kwam alleen toe (Carrie en Caroline kwamen ook maar ze waren te laat). Ik hoorde plots een meisje zeggen ‘I’m from Belgium’: ik aarzelde niet en stapte op haar af en vroeg of ze Vlaamse was: idd ze komt uit Antwerpen. Marijn heet ze. Jammergenoeg doet ze haar assistenschap in Baza, op zo’n 100 km van Granada. Na de conferentie waren er gratis tapas! Al vlug legde iedereen contact met iedereen. Na zo’n half uurtje stonden we al met 5 Vlamingen: zaaaaaaalig om eindelijk eens niet in het Spaans hoeven te spreken. De meeste zitten jammergenoeg niet in Granada zelf, maar rondom: we wisselden adressen en telnrs en Marijn ging een facebookgroep maken zodat we gemakkelijker kunnen afspreken.
Na de tapas besloten enkele Belgen (Marijn, Maya en ik), 2 Noord-Amerikaanse (Carrie en Lindsy) en Menno (de enige Hollander van het programma, haha) een wandeling te maken en een terrasje te doen. Echt leuk. We bezochten het kot van Menno en mijn kot. De meesten moesten daarna terug met de bus naar hun stad of dorp.
Menno en ik besloten nog tapas te gaan eten: bij een pintje kreeg je in die bar een klein broodje met hetgeen ertussen dat je maar wil: kaas, ham, tomaat, gehakt, varkensvlees,…: zeer lekker. Sophie is ons dan komen vervoegen: ze was nog altijd op kotenzoektocht en zat in een dilemma: keuze tssn 2 koten. Aangezien ze die avond niet kon kiezen, is ze die nacht bij mij op kot blijven slapen: gelukkig mocht het van de broers.

Mja, in feite heb ik ze nog niet echt beschreven, de broers: Viktor (23 jaar) en Ruben (20 jaar) zijn van Almería. Ruben studeert ingenieur-architect en is de alternatieveling van de twee. Ik ben vergeten wat Viktor studeert (al die info die hier op je afkomt, ’t is echt moeilijk om alles te onthouden). Viktor besteedt, van wat ik tot hiertoe heb kunnen opmaken, meer aandacht aan zijn uiterlijk: hippe bril, hippere kleren J Maar ze zijn beide zeer vriendelijk en ook netjes, wat toch heel belangrijk is!

Woensd. 1 okt.

Vandaag met de auto opgepikt geweest door Sophie, één van de Franse leerkrachten in de school (ja, kweet het, van het handjevol personen die ik nu ken in Granada zitten er al 2 Sophie’s tussen J ) Ze was supervriendelijk. We gingen vervolgens Jorge oppikken, een leerkracht Engels, met veel humor, haha, hij is echt grappig! We reden door het mooie landschap naar Loja. Daar leerde ik Caroline kennen, een 23 jarige Amerikaanse, uit Florida, die er een Engels assistentschap komt doen. Het klikte meteen! We kregen een rondleiding in de school en een ontbijt. Na de rondleiding besloot ik mee te gaan met Caroline naar haar appartement in Loja. Ze heeft me het dorpje getoond: echt prachtig: in een dal tussen de sierras: supermooie uitzichten. We wachtten tot 14u, totdat Carrie, nog een Amerikaanse, toevallig ook uit Florida, en in het appartement boven Caroline levend, thuiskwam en we gingen samen tapas eten. In die bar in Loja krijg je gratis een kleine tapas als je een pintje bestelt: handig! Maar als je toch ietwat wil eten moet je veel pintjes drinken, wat niet zo’n goed idee was in de namiddag J heb dan maar, naast de tapas, een ración patatas fritas (ofte frietjes) besteld.

Gracias

Ik heb echt genoten van het lezen in mijn vriendenboekje! Er stonden echt grappige, en soms toch ook wat meer ontroerende dingen in… echt bedankt, ik zal het goed bewaren!
Moeke, vake, Lisa en Astrid: bedankt voor de surprise-cdrom in mijn koffer!! Zo’n grappige filmpjes die jullie gemaakt hebben. Ik kon niet meer bijkomen van het lachen. Khad het graag gezien hoe jullie het gemaakt hebben J Jullie hebben er werk van gemaakt! Gracias!

eerste indrukken

Hola todos/-as!!

Wat nu volgt is een verslag van de eerste, zeer chaotische dagen…
Zondag 28 sept.
Na enkele uurtjes geslapen te hebben na onze klinkende overwinning tegen Oostende zaterdagavond, zat ik op het vliegtuig richting Gerona en vervolgens richting Granada. Ik kwam al meteen in aanraking met de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Spaanse bevolking. In plaats van een taxi te nemen van de luchthaven naar de jeugdherberg, hetgeen ik eerst van plan was na zo’n vermoeiende dag, nam ik de bus. De buschauffeur, Saïd, stelde me meteen op mijn gemak, stopte zelfs op een “niet officiële” plaats en legde me de weg uit. Hij gaf me zelfs zijn nr voor in het geval ik het niet zou vinden (en neen, niet met andere bedoelingen). Tegen 21u was ik eindelijk in de jeugdherberg en toen gebeurde het beste dat me kon overkomen: ik leerde er Sophie kennen, een 23jarige Duitse die hier psychologie komt studeren, ze was ook net aangekomen en ze moest ook nog op zoek naar een kot. Na zo’n lange vermoeiende dag was ze een geschenk uit de hemel: eindelijk iemand om tegen te praten. Aangezien ze een jaar in Bolivie vrijwilligerswerk gedaan heeft, spreekt ze vlot Spaans. We besloten de volgende samen op kotenjacht te gaan, iets wat veel moeilijker bleek te zijn dan we eerst dachten. Eerste stap: een Spaanse tel.kaart kopen (mijn Sp nr. is trouwens: 622690434), dan anuncios zoeken aan de telefoonkotjes. De koten van bijna alle nummers waarnaar we in het begin belden waren al bezet: de anuncios zijn echt niet meer up to date. We bezochten er verschillende en het was Sophie die mijn kot vond, in Calle Mirlo: niet ver van het station: wat perfect is als ik de trein moet nemen naar Loja. Het is een appartement dat ik deel met 2 Spaanse broers, die beide van Andalucía zijn (ze spreken razendsnel en het is moeilijk om hen te volgen, maar ze leggen het zonder probleem opnieuw uit als ik hen niet versta). Deze eerste dag zochten we dan nog verder naar een kot voor Sophie, maar vonden niks deftigs meer (de ene keer was er nen raren typ die opendeed, de andere keer hadden ze een hond en zaten ze binnen te roken,…) Het is ook al redelijk laat en zoveel koten zijn er niet meer te vinden. We maakten kennis met Saher, een Palestijn die ook op zoek was naar een kot, we zijn samen met hem een appartement gaan bekijken dat Sophie met hen zou kunnen delen, maar hij bleek maar een raar kereltje te zijn, redelijk opvliegend… Die avond heb ik nog in de jeugdherberg geslapen, we zijn tot 21u30 koten blijven zoeken.
Net toen ik van plan was in mijn bed te kruipen klopte er iemand op mijn deur (ik lag alleen op de kamer, Sophie is op het kot van een Duitse gaan slapen). Het was Damiana, een Brasiliaanse, de receptionist had haar naar mij gestuurd nadat ik hem verteld had dat ik een kot had gevonden en de volgende dag zou vertrekken. Uitgeput en bijna wenend vertelde ze me haar verhaal: zoals Sophie en mij, heeft ze de hele dag zitten rondbellen en bijna nergens was er nog iets vrij: ze kwam ten einde raad naar mij om raad vragen, plus ze was de hele dag alleen gaan zoeken, wat me verschrikkelijk lijkt: het was al heel lastig met 2, in een stad die je niet kent… . Ik heb met bemoedigende woorden haar moraal proberen op te krikken, wat niet makkelijk was.

dinsd 30 sept.
Ik heb aangenaam ontbeten in de jeugdherberg, samen met Damiana. Ze voelde zich al wat beter en ging vandaag opnieuw op kotenzoektocht. We besloten zeker contact te blijven houden en zullen proberen dit weekend, als alles minder chaotisch wordt, af te spreken. In de voormiddag ben ik ingetrokken in mijn kamer. Ik heb nog geen internet, maar hopelijk zal dat niet zo lang meer duren!!! In de namiddag ben ik verder met Sophie op kotenzoektocht getrokken (van 14 tot 20u) en nog altijd niks!! Bijna alles waarnaar ze belde was al ingenomen: frustrerend!! We hebben er nog een paar bezocht, maar de meesten hadden meer na- dan voordelen. We waren echt doodop!
Hopelijk heb ik een goede, rustige eerste nacht op mijn kamer. Veel geslapen heb ik niet deze eerste dagen, en als ik wakker ben ’s morgens kan ik niet meer inslapen: ik ben zodanig met alles bezig. Hopelijk gaat het vlug over! Morgen ga ik voor het eerst naar Loja, hopelijk valt de school goed mee!

enkele foto's van het afscheidsnemen

eindelijk zover

De valies is klaar, het afscheidsetentje met de familie ook... Rest me enkel nog een laatste competiematch in Oostende te gaan spelen met mijn favoriete basketploeg DBW!!!
Iedereen bedankt voor de leuke attenties!!
Ik verlang om eindelijk mijn vriendenboekje te lezen.

Ik zal proberen deze blog up to date te houden.
De volgende post zal vanuit Spanje zijn.

Sarah