Heyla!
Voor jullie de verkeerde indruk zouden krijgen, ik ben hier eigenlijk om te werken. Deze week heb ik voor het eerst les moeten geven in de school in Loja, het valt echt goed mee en de leerlingen, hoofdzakelijk volwassenen, zijn heel gemotiveerd. Cloé en ik maken samen de voorbereidingen: we geven dezelfde oefeningen. De klassen worden dan telkens gesplitst (de ene week met mij en de andere week met Cloé).
Ik moet eigenlijk toegeven dat ik hier in een luxesituatie zit: als ik alleen ben met Cloé praten we Frans, en als ik fouten maak verbetert ze me. De overige tijd praat ik Spaans. Zowel mijn Spaans als Frans gaan er dus op vooruit. Ik geef iedere woensdag- en donderdagmorgen Franse les aan Luis en Damiana (we beginnen van nul en das ook leuk!). De woensdagmorgen komt Luis dan om met mij Spaans te spreken en mij te verbeteren. We spreken over bepaalde thema’s en zo leer ik meer woordenschat.
Vrijdagavond ben ik weer tapas gaan eten en daarna salsa gaan dansen in onze lievelingssalsaclub (de Salsero).
Zaterdag heb ik mijn tweede oefenmatch gespeeld met I.E.S. Padre Suarez. Aangezien het regende en we geen zaal hebben om binnen te spelen (we trainen altijd buiten en de matchen zijn ook buiten) werd de match eerst geannuleerd. Tot ik een uur later telefoon kreeg dat hij toch doorging, op een ander veld, maar ook buiten. De grond was superglad door de nattigheid en het was dus redelijk gevaarlijk. We hebben weer verloren, maar onterecht. Ik heb nog nooit zo’n vuile (figuurlijk) ploeg gezien. Ze stonden ons constant uit te schelden. Ook mijn verdedigster schold me constant uit, niet normaal, en dat voor een ‘vriendenwedstrijd’, amai! Ik trek me daar niks van aan, maar de sfeer werd toch grimmig. Er werden ook verschillende technische fouten gefloten.
Zaterdagavond zijn we eerst met z’n alles tapas gaan eten (we waren met zo’n 15 personen: het wordt onmogelijk om nog te verduidelijken met wie ik allemaal wegga. Je spreekt hier af met een paar mensen die op hun beurt andere mensen meebrengen, die op hun beurt weer mensen meebrengen,… Soms splits de groep zich...alles is hier onvoorspelbaar, maar das leuk). Daarna zijn we gaan dansen naar een gewonen bar, om uiteindelijk, hoe raden jullie het, weer in de Salsero te belanden.
Minpunt van de nacht: Cloé en ik waren met de auto en blijkbaar stonden we op een verboden plaats (hoewel het nergens stond aangeduid en er nog veel auto’s stonden). Toen we terugkeerden stond hij er niet meer: weggesleept. Vandaag heeft ze hem al kunnen terughalen, de takelkosten delen we (waarop mijn moeder reageerde: “tgaja, dan zal je maar wat minder tapas moeten gaan eten”, gevolgd door algemeen gelach van mijn andere familieleden die allemaal stonden mee te luisteren toen ik met hen via skype aan het babbelen was.
Hopelijk heb ik volgende week eindelijk internet, nu ga ik altijd naar Cloé: we zitten op het netwerk van één van haar buren, haha…
Bedankt voor de lieve berichtjes! Volgende week vrijdag komen mijn ouders en Astrid voor een weekje op bezoek (tijdens de herfstvakantie, dat kennen ze hier niet). Ik verlang al…
Bye bye
zondag 19 oktober 2008
maandag 13 oktober 2008
verlengd weekend
Dit weekend was een verlengd weekend: maandag hadden ze hier een verlofdag. Ik specifieer HIER want daarmee bedoel ik IN HET ZUIDEN VAN SPANJE. Een typisch staaltje dat toont hoe Zuid-Spaanse mentaliteit hier is. Zondag was een feestag, maar omdat die feestag toevallig op een zondag viel beslissen ze hier in het zuiden van Spanje om de maandag nog een extra verlofdag te geven (gewoon omdat die feestdag niet op een weekdag valt).
Iedereen is hier ook constant moe (moeke en vake, thuis zeg ik ook wel af en toe dat ik moe ben, maar het is niets in vergelijking met de Spanjaarden ). Tussen 2u en 5u is hier ook alles gesloten. Siësta is hier heilig, je ziet echt niemand op straat. Iedereen eet dan en ligt vervolgens voor de tv naar de Simpsons, Family Guy, Futurama of het nieuws te kijken. Mijn eetritme is ook al aangepast: meestal eet ik tussen 14u en 15u, maar zaterdag en zondag was het telkens al 16u (ondenkbaar in België). Avondeten schuift automatisch ook op (op de dagen dat ik moet werken kan ik sowieso maar vanaf 21u eten).
Wegens de feestdag was er een Romeinse markt in het centrum (Gugie en Elise: ik moest aan jullie denken: de markt was dezelfde zoals in Salamanca: artisanale kraampjes, de verkopers waren verkleed en je kon er verschillende soorten taart kopen).
Zondagavond ben ik naar een Salsero (salsaclub) geweest samen met Luis en Damiana, ervoor waren we tapas gaan eten met Cloé en Menno er ook bij. Luis, die Venezolaan is kan supergoed salsadansen en hij leert het me. Het was echt leuk, en niet moeilijk, ik verlang al tot de volgende keer! Ik zal Damiana en Luis ook Franse les geven: de woensdagmorgen zullen ze voor de eerste maal komen naar mijn piso.
Hasta la próxima!!
Iedereen is hier ook constant moe (moeke en vake, thuis zeg ik ook wel af en toe dat ik moe ben, maar het is niets in vergelijking met de Spanjaarden ). Tussen 2u en 5u is hier ook alles gesloten. Siësta is hier heilig, je ziet echt niemand op straat. Iedereen eet dan en ligt vervolgens voor de tv naar de Simpsons, Family Guy, Futurama of het nieuws te kijken. Mijn eetritme is ook al aangepast: meestal eet ik tussen 14u en 15u, maar zaterdag en zondag was het telkens al 16u (ondenkbaar in België). Avondeten schuift automatisch ook op (op de dagen dat ik moet werken kan ik sowieso maar vanaf 21u eten).
Wegens de feestdag was er een Romeinse markt in het centrum (Gugie en Elise: ik moest aan jullie denken: de markt was dezelfde zoals in Salamanca: artisanale kraampjes, de verkopers waren verkleed en je kon er verschillende soorten taart kopen).
Zondagavond ben ik naar een Salsero (salsaclub) geweest samen met Luis en Damiana, ervoor waren we tapas gaan eten met Cloé en Menno er ook bij. Luis, die Venezolaan is kan supergoed salsadansen en hij leert het me. Het was echt leuk, en niet moeilijk, ik verlang al tot de volgende keer! Ik zal Damiana en Luis ook Franse les geven: de woensdagmorgen zullen ze voor de eerste maal komen naar mijn piso.
Hasta la próxima!!
zaterdag 11 oktober 2008
Marrokaanse thee drinken, waterpijp roken (Cloé is daar een experte in) en koekjes eten in één van de vele mooie teterías (theehuizen) die Granada telt.
Vrijdagmorgen heb ik, zoals eerder vermeld, Cloé vergezeld tijdens haar trouwkleden passen. Jammergenoeg was het verboden foto’s te nemen. Het was erg plezant: al die supermooie kleden, moeilijk om te kiezen, maar ze heeft toch haar favoriet gevonden.
Vrijdagavond ben ik voor de eerste keer gaan trainen. We trainen en spelen buiten op een plein naast een college midden in het centrum van Granada. Het geeft een raar gevoel: buiten spelen op een harde grond en met houten borden: dat wordt aanpassen dus. Ik werd goed ontvangen en ik ben veruit de grootste van de ploeg. Ze nodigden me meteen uit om een match te spelen de volgende dag. Intussen is die al achter de rug: we hebben zwaar verloren tegen de jongens, en in een besprekingsmoment na de match kon iedereen zijn hart luchten. Iedereen was het ermee eens dat er deftiger en harder moet getraind worden, want eigenlijk trok het op niet veel… maar hopelijk zal er verandering inkomen. Het was ook de eerste oefenwedstrijd, de competitie begint hier later. Hoe de ploeg nu is zou DBW heel gemakkelijk kunnen winnen tegen hen… .
Vrijdagavond ben ik voor de eerste keer gaan trainen. We trainen en spelen buiten op een plein naast een college midden in het centrum van Granada. Het geeft een raar gevoel: buiten spelen op een harde grond en met houten borden: dat wordt aanpassen dus. Ik werd goed ontvangen en ik ben veruit de grootste van de ploeg. Ze nodigden me meteen uit om een match te spelen de volgende dag. Intussen is die al achter de rug: we hebben zwaar verloren tegen de jongens, en in een besprekingsmoment na de match kon iedereen zijn hart luchten. Iedereen was het ermee eens dat er deftiger en harder moet getraind worden, want eigenlijk trok het op niet veel… maar hopelijk zal er verandering inkomen. Het was ook de eerste oefenwedstrijd, de competitie begint hier later. Hoe de ploeg nu is zou DBW heel gemakkelijk kunnen winnen tegen hen… .
donderdag 9 oktober 2008
enkele nieuwtjes
Halloooo !!
Supernieuws: ik heb een basketploeg gevonden en ik mag vrijdagavond voor de eerste keer gaan trainen! Hopelijk valt het goed mee (maar het kan nooit even leuk zijn zoals in Wevelgem natuurlijk!!) Ze spelen ook matchen in de provincie Granada en ze vertelden me dat het geen probleem zou zijn dat ik meedoe. Ik zou de woensdag-en vrijdagavond trainen. Ik houd jullie op de hoogte….
Nog exciting news: Cloé, mijn collega-assistent van Frans, waarmee ik sinds zondag constant optrek, gaat in juli trouwen. We zijn woensdag een paar bruidswinkels gaan bezoeken en hebben veel catalogussen bekeken. Heel erg spannend. In Frankrijk had ze nog geen jurk gevonden, dus kijkt ze hier (en ik kijk mee ;-) ). Ze hebben hier een supermooie winkel, heel erg luxueus. Ze heeft in die winkel een afspraak gemaakt om vrijdagmorgen 4 trouwkleden te passen die zij mooi vond in de catalogus en ik zal haar vergezellen: hoe spannend, ik kijk er al echt naar uit!!!!!!! Ze heeft me gevraagd mijn fototoestel mee te nemen: misschien laat ze me wel toe om er een paar op mijn blog te zetten.
Supernieuws: ik heb een basketploeg gevonden en ik mag vrijdagavond voor de eerste keer gaan trainen! Hopelijk valt het goed mee (maar het kan nooit even leuk zijn zoals in Wevelgem natuurlijk!!) Ze spelen ook matchen in de provincie Granada en ze vertelden me dat het geen probleem zou zijn dat ik meedoe. Ik zou de woensdag-en vrijdagavond trainen. Ik houd jullie op de hoogte….
Nog exciting news: Cloé, mijn collega-assistent van Frans, waarmee ik sinds zondag constant optrek, gaat in juli trouwen. We zijn woensdag een paar bruidswinkels gaan bezoeken en hebben veel catalogussen bekeken. Heel erg spannend. In Frankrijk had ze nog geen jurk gevonden, dus kijkt ze hier (en ik kijk mee ;-) ). Ze hebben hier een supermooie winkel, heel erg luxueus. Ze heeft in die winkel een afspraak gemaakt om vrijdagmorgen 4 trouwkleden te passen die zij mooi vond in de catalogus en ik zal haar vergezellen: hoe spannend, ik kijk er al echt naar uit!!!!!!! Ze heeft me gevraagd mijn fototoestel mee te nemen: misschien laat ze me wel toe om er een paar op mijn blog te zetten.
dinsdag 7 oktober 2008
enkele fotos
Foto van donderdag, na de vergadering; V.l.n.r.: Carrie (uit Florida), Menno (Hollander), Marijn (Antwerpse), Maya (ook Antwerpse) en Lindsy (ook Amerikaanse)
weekend
Ik heb een heel tof weekend gehad! Sophie heeft eindelijk een kot gevonden!!!!!! En wat voor één: superluxueus en supergoedkoop. Haar lange zoektocht heeft dan toch iets super opgeleverd.
Vrijdag ben ik overdag de stad verder gaan verkennen met Menno, de Hollander en ’s avonds ben ik op Sophie’s kot naar Héroes gaan kijken.
Zaterdag ben ik ook gaan wandelen en naar de grote ‘Corte Inglés’ geweest. Voor de Spanje-kenners: een supergrote supermarkt waar ze normaal ‘alles’ zouden moeten hebben. Ik heb 3 supermarkten op zo’n 100m van mijn kot (Supercor, el Dia en Más), maar er zijn zoveel producten die ik nergens vind. Ik hoopte ze in de Corte Inglés te vinden, maar njet dus. Wat is hier dus blijkbaar NERGENS te vinden en waar ik echt zin in heb:
-geconcentreerde tomatenpuree (om lekkere tomatensaus met balletjes mee te maken)
-bruine suiker of poedersuiker (mijn kotegnoten willen dat ik eens pannenkoeken maak)
-zo’n salakis blokjes geitekaas
-sultana-koeken, grany-koeken
-kriek-bier (maar ben ik al goed aangepast, het bier is hier niet zo bitter en ook niet zo sterkt, tgaat nog makkelijk binnen ;-) )
Zaterdagavond was heel chaotisch, ik ben eerst met Sophie naar het appartement van 2 Marseillaisen geweest. Daarna gingen we naar een concert gaan en Menno ging daar ook zijn, maar we kwamen toe aan die bar en die was nog gesloten, toen besloten we maar een tapasbar binnen te gaan. Rond 24u kreeg Sophie plots zin in ijs, en zijn we een ijsje gaan eten. Daarna kwamen we Miguel, een Italiaan die Sophie leerde kennen in de universiteit, tegen. Zijn we in een Cubaanse bar beland, cocktails voor maar 3 euro (das iets anders dan de 7euro in de Cubaan) De bar was piepklein, en we raakten al meteen aan de praat met een Chileense, een Mexicaan, een Italiaanse,… . Zeker een bar die we opnieuw gaan bezoeken. Daarna gingen we dan nog eens gaan kijken naar de bar waar het reggae-concert doorging. Maar we moesten nog 12 euro betalen (wat ons veel leek voor een optreden die al bijna gedaan was), toen kwamen we Thibault, één van de 2 Marsaillaisen terug tegen. Haha, volgens mij heeft hij een oogje op Sophie…(wordt ongetwijfeld vervolgd). Alles verloopt hier meestal chaotisch, maar ik raak er beetje bij beetje aan gewend.
Zondag tot 11u geslapen: zaaaalig. Rond 12u kreeg ik plots een telefoontje van Cloé, de andere assistente Frans in mijn school in Loja, die ook in Granada woont, ik had haar nog nooit ontmoet. Ze vroeg of ik zin had om af te spreken in het centrum. Ze is pas van woensdag in Granada en is al de hele tijd alleen geweest: alleen met de auto afgekomen van Grenoble en dan alleen hier een kot gezocht, ze voelde zich erg eenzaam (haar kotgenoten werken overdag). Nog maar eens besefte ik dat ik zo’n geluk heb gehad dat ik Sophie van de eerste avond leerde kennen in de jeugdherberg.
Cloé en ik zijn dan een toertje in het centrum gaan doen en we hebben (weeral) tapas gegeten. Ze valt echt goed mee, wat super is want waarschijnlijk zal ik haar bijna dagelijks zien. Aangezien ze een auto heeft zal ik iedere keer met haar meekunnen met de auto naar Loja, en hoef ik de trein niet te nemen. Handig!!!
Toen ik zo rond 15u terugkwam op kot kwam Sophie me verrassen met verse, sappige watermeloen: heerlijk!!
Tegen 18u had ik afgesproken met Damiana, de Brasiliaanse, die ik in de jeugdherbeg heb leren kennen. Ik nam Cloé mee en Damiana had op haar beurt ook vrienden mee. Twas echt heel leuk! Eerst allem samen iets gaan drinken en dan zijn we naar de schouwburg gegaan naar een optreden van Marrokaanse dans (en dat voor maar 5euro voor 1h30 gevarieerde choreografieën). Daarna nog met z’n allen tapas gaan eten: lekkere Calamares!
Mijn eerste weekend was kortom heel erg geslaagd !
Vrijdag ben ik overdag de stad verder gaan verkennen met Menno, de Hollander en ’s avonds ben ik op Sophie’s kot naar Héroes gaan kijken.
Zaterdag ben ik ook gaan wandelen en naar de grote ‘Corte Inglés’ geweest. Voor de Spanje-kenners: een supergrote supermarkt waar ze normaal ‘alles’ zouden moeten hebben. Ik heb 3 supermarkten op zo’n 100m van mijn kot (Supercor, el Dia en Más), maar er zijn zoveel producten die ik nergens vind. Ik hoopte ze in de Corte Inglés te vinden, maar njet dus. Wat is hier dus blijkbaar NERGENS te vinden en waar ik echt zin in heb:
-geconcentreerde tomatenpuree (om lekkere tomatensaus met balletjes mee te maken)
-bruine suiker of poedersuiker (mijn kotegnoten willen dat ik eens pannenkoeken maak)
-zo’n salakis blokjes geitekaas
-sultana-koeken, grany-koeken
-kriek-bier (maar ben ik al goed aangepast, het bier is hier niet zo bitter en ook niet zo sterkt, tgaat nog makkelijk binnen ;-) )
Zaterdagavond was heel chaotisch, ik ben eerst met Sophie naar het appartement van 2 Marseillaisen geweest. Daarna gingen we naar een concert gaan en Menno ging daar ook zijn, maar we kwamen toe aan die bar en die was nog gesloten, toen besloten we maar een tapasbar binnen te gaan. Rond 24u kreeg Sophie plots zin in ijs, en zijn we een ijsje gaan eten. Daarna kwamen we Miguel, een Italiaan die Sophie leerde kennen in de universiteit, tegen. Zijn we in een Cubaanse bar beland, cocktails voor maar 3 euro (das iets anders dan de 7euro in de Cubaan) De bar was piepklein, en we raakten al meteen aan de praat met een Chileense, een Mexicaan, een Italiaanse,… . Zeker een bar die we opnieuw gaan bezoeken. Daarna gingen we dan nog eens gaan kijken naar de bar waar het reggae-concert doorging. Maar we moesten nog 12 euro betalen (wat ons veel leek voor een optreden die al bijna gedaan was), toen kwamen we Thibault, één van de 2 Marsaillaisen terug tegen. Haha, volgens mij heeft hij een oogje op Sophie…(wordt ongetwijfeld vervolgd). Alles verloopt hier meestal chaotisch, maar ik raak er beetje bij beetje aan gewend.
Zondag tot 11u geslapen: zaaaalig. Rond 12u kreeg ik plots een telefoontje van Cloé, de andere assistente Frans in mijn school in Loja, die ook in Granada woont, ik had haar nog nooit ontmoet. Ze vroeg of ik zin had om af te spreken in het centrum. Ze is pas van woensdag in Granada en is al de hele tijd alleen geweest: alleen met de auto afgekomen van Grenoble en dan alleen hier een kot gezocht, ze voelde zich erg eenzaam (haar kotgenoten werken overdag). Nog maar eens besefte ik dat ik zo’n geluk heb gehad dat ik Sophie van de eerste avond leerde kennen in de jeugdherberg.
Cloé en ik zijn dan een toertje in het centrum gaan doen en we hebben (weeral) tapas gegeten. Ze valt echt goed mee, wat super is want waarschijnlijk zal ik haar bijna dagelijks zien. Aangezien ze een auto heeft zal ik iedere keer met haar meekunnen met de auto naar Loja, en hoef ik de trein niet te nemen. Handig!!!
Toen ik zo rond 15u terugkwam op kot kwam Sophie me verrassen met verse, sappige watermeloen: heerlijk!!
Tegen 18u had ik afgesproken met Damiana, de Brasiliaanse, die ik in de jeugdherbeg heb leren kennen. Ik nam Cloé mee en Damiana had op haar beurt ook vrienden mee. Twas echt heel leuk! Eerst allem samen iets gaan drinken en dan zijn we naar de schouwburg gegaan naar een optreden van Marrokaanse dans (en dat voor maar 5euro voor 1h30 gevarieerde choreografieën). Daarna nog met z’n allen tapas gaan eten: lekkere Calamares!
Mijn eerste weekend was kortom heel erg geslaagd !
zaterdag 4 oktober 2008
Donderd. 2 okt.
Er was een bijeenkomst in Granada van iedereen die een Assistenschap doet in de provincie Granada: van 10 tot 14 zitten luisteren in een zaal: heel saai! Gelukkig leerde ik er net voor een Antwerpse kennen: er was veel volk en ik kwam alleen toe (Carrie en Caroline kwamen ook maar ze waren te laat). Ik hoorde plots een meisje zeggen ‘I’m from Belgium’: ik aarzelde niet en stapte op haar af en vroeg of ze Vlaamse was: idd ze komt uit Antwerpen. Marijn heet ze. Jammergenoeg doet ze haar assistenschap in Baza, op zo’n 100 km van Granada. Na de conferentie waren er gratis tapas! Al vlug legde iedereen contact met iedereen. Na zo’n half uurtje stonden we al met 5 Vlamingen: zaaaaaaalig om eindelijk eens niet in het Spaans hoeven te spreken. De meeste zitten jammergenoeg niet in Granada zelf, maar rondom: we wisselden adressen en telnrs en Marijn ging een facebookgroep maken zodat we gemakkelijker kunnen afspreken.
Na de tapas besloten enkele Belgen (Marijn, Maya en ik), 2 Noord-Amerikaanse (Carrie en Lindsy) en Menno (de enige Hollander van het programma, haha) een wandeling te maken en een terrasje te doen. Echt leuk. We bezochten het kot van Menno en mijn kot. De meesten moesten daarna terug met de bus naar hun stad of dorp.
Menno en ik besloten nog tapas te gaan eten: bij een pintje kreeg je in die bar een klein broodje met hetgeen ertussen dat je maar wil: kaas, ham, tomaat, gehakt, varkensvlees,…: zeer lekker. Sophie is ons dan komen vervoegen: ze was nog altijd op kotenzoektocht en zat in een dilemma: keuze tssn 2 koten. Aangezien ze die avond niet kon kiezen, is ze die nacht bij mij op kot blijven slapen: gelukkig mocht het van de broers.
Mja, in feite heb ik ze nog niet echt beschreven, de broers: Viktor (23 jaar) en Ruben (20 jaar) zijn van Almería. Ruben studeert ingenieur-architect en is de alternatieveling van de twee. Ik ben vergeten wat Viktor studeert (al die info die hier op je afkomt, ’t is echt moeilijk om alles te onthouden). Viktor besteedt, van wat ik tot hiertoe heb kunnen opmaken, meer aandacht aan zijn uiterlijk: hippe bril, hippere kleren J Maar ze zijn beide zeer vriendelijk en ook netjes, wat toch heel belangrijk is!
Na de tapas besloten enkele Belgen (Marijn, Maya en ik), 2 Noord-Amerikaanse (Carrie en Lindsy) en Menno (de enige Hollander van het programma, haha) een wandeling te maken en een terrasje te doen. Echt leuk. We bezochten het kot van Menno en mijn kot. De meesten moesten daarna terug met de bus naar hun stad of dorp.
Menno en ik besloten nog tapas te gaan eten: bij een pintje kreeg je in die bar een klein broodje met hetgeen ertussen dat je maar wil: kaas, ham, tomaat, gehakt, varkensvlees,…: zeer lekker. Sophie is ons dan komen vervoegen: ze was nog altijd op kotenzoektocht en zat in een dilemma: keuze tssn 2 koten. Aangezien ze die avond niet kon kiezen, is ze die nacht bij mij op kot blijven slapen: gelukkig mocht het van de broers.
Mja, in feite heb ik ze nog niet echt beschreven, de broers: Viktor (23 jaar) en Ruben (20 jaar) zijn van Almería. Ruben studeert ingenieur-architect en is de alternatieveling van de twee. Ik ben vergeten wat Viktor studeert (al die info die hier op je afkomt, ’t is echt moeilijk om alles te onthouden). Viktor besteedt, van wat ik tot hiertoe heb kunnen opmaken, meer aandacht aan zijn uiterlijk: hippe bril, hippere kleren J Maar ze zijn beide zeer vriendelijk en ook netjes, wat toch heel belangrijk is!
Woensd. 1 okt.
Vandaag met de auto opgepikt geweest door Sophie, één van de Franse leerkrachten in de school (ja, kweet het, van het handjevol personen die ik nu ken in Granada zitten er al 2 Sophie’s tussen J ) Ze was supervriendelijk. We gingen vervolgens Jorge oppikken, een leerkracht Engels, met veel humor, haha, hij is echt grappig! We reden door het mooie landschap naar Loja. Daar leerde ik Caroline kennen, een 23 jarige Amerikaanse, uit Florida, die er een Engels assistentschap komt doen. Het klikte meteen! We kregen een rondleiding in de school en een ontbijt. Na de rondleiding besloot ik mee te gaan met Caroline naar haar appartement in Loja. Ze heeft me het dorpje getoond: echt prachtig: in een dal tussen de sierras: supermooie uitzichten. We wachtten tot 14u, totdat Carrie, nog een Amerikaanse, toevallig ook uit Florida, en in het appartement boven Caroline levend, thuiskwam en we gingen samen tapas eten. In die bar in Loja krijg je gratis een kleine tapas als je een pintje bestelt: handig! Maar als je toch ietwat wil eten moet je veel pintjes drinken, wat niet zo’n goed idee was in de namiddag J heb dan maar, naast de tapas, een ración patatas fritas (ofte frietjes) besteld.
Gracias
Ik heb echt genoten van het lezen in mijn vriendenboekje! Er stonden echt grappige, en soms toch ook wat meer ontroerende dingen in… echt bedankt, ik zal het goed bewaren!
Moeke, vake, Lisa en Astrid: bedankt voor de surprise-cdrom in mijn koffer!! Zo’n grappige filmpjes die jullie gemaakt hebben. Ik kon niet meer bijkomen van het lachen. Khad het graag gezien hoe jullie het gemaakt hebben J Jullie hebben er werk van gemaakt! Gracias!
Moeke, vake, Lisa en Astrid: bedankt voor de surprise-cdrom in mijn koffer!! Zo’n grappige filmpjes die jullie gemaakt hebben. Ik kon niet meer bijkomen van het lachen. Khad het graag gezien hoe jullie het gemaakt hebben J Jullie hebben er werk van gemaakt! Gracias!
woensdag 1 oktober 2008
eerste indrukken
Hola todos/-as!!
Wat nu volgt is een verslag van de eerste, zeer chaotische dagen…
Zondag 28 sept.
Na enkele uurtjes geslapen te hebben na onze klinkende overwinning tegen Oostende zaterdagavond, zat ik op het vliegtuig richting Gerona en vervolgens richting Granada. Ik kwam al meteen in aanraking met de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Spaanse bevolking. In plaats van een taxi te nemen van de luchthaven naar de jeugdherberg, hetgeen ik eerst van plan was na zo’n vermoeiende dag, nam ik de bus. De buschauffeur, Saïd, stelde me meteen op mijn gemak, stopte zelfs op een “niet officiële” plaats en legde me de weg uit. Hij gaf me zelfs zijn nr voor in het geval ik het niet zou vinden (en neen, niet met andere bedoelingen). Tegen 21u was ik eindelijk in de jeugdherberg en toen gebeurde het beste dat me kon overkomen: ik leerde er Sophie kennen, een 23jarige Duitse die hier psychologie komt studeren, ze was ook net aangekomen en ze moest ook nog op zoek naar een kot. Na zo’n lange vermoeiende dag was ze een geschenk uit de hemel: eindelijk iemand om tegen te praten. Aangezien ze een jaar in Bolivie vrijwilligerswerk gedaan heeft, spreekt ze vlot Spaans. We besloten de volgende samen op kotenjacht te gaan, iets wat veel moeilijker bleek te zijn dan we eerst dachten. Eerste stap: een Spaanse tel.kaart kopen (mijn Sp nr. is trouwens: 622690434), dan anuncios zoeken aan de telefoonkotjes. De koten van bijna alle nummers waarnaar we in het begin belden waren al bezet: de anuncios zijn echt niet meer up to date. We bezochten er verschillende en het was Sophie die mijn kot vond, in Calle Mirlo: niet ver van het station: wat perfect is als ik de trein moet nemen naar Loja. Het is een appartement dat ik deel met 2 Spaanse broers, die beide van Andalucía zijn (ze spreken razendsnel en het is moeilijk om hen te volgen, maar ze leggen het zonder probleem opnieuw uit als ik hen niet versta). Deze eerste dag zochten we dan nog verder naar een kot voor Sophie, maar vonden niks deftigs meer (de ene keer was er nen raren typ die opendeed, de andere keer hadden ze een hond en zaten ze binnen te roken,…) Het is ook al redelijk laat en zoveel koten zijn er niet meer te vinden. We maakten kennis met Saher, een Palestijn die ook op zoek was naar een kot, we zijn samen met hem een appartement gaan bekijken dat Sophie met hen zou kunnen delen, maar hij bleek maar een raar kereltje te zijn, redelijk opvliegend… Die avond heb ik nog in de jeugdherberg geslapen, we zijn tot 21u30 koten blijven zoeken.
Net toen ik van plan was in mijn bed te kruipen klopte er iemand op mijn deur (ik lag alleen op de kamer, Sophie is op het kot van een Duitse gaan slapen). Het was Damiana, een Brasiliaanse, de receptionist had haar naar mij gestuurd nadat ik hem verteld had dat ik een kot had gevonden en de volgende dag zou vertrekken. Uitgeput en bijna wenend vertelde ze me haar verhaal: zoals Sophie en mij, heeft ze de hele dag zitten rondbellen en bijna nergens was er nog iets vrij: ze kwam ten einde raad naar mij om raad vragen, plus ze was de hele dag alleen gaan zoeken, wat me verschrikkelijk lijkt: het was al heel lastig met 2, in een stad die je niet kent… . Ik heb met bemoedigende woorden haar moraal proberen op te krikken, wat niet makkelijk was.
dinsd 30 sept.
Ik heb aangenaam ontbeten in de jeugdherberg, samen met Damiana. Ze voelde zich al wat beter en ging vandaag opnieuw op kotenzoektocht. We besloten zeker contact te blijven houden en zullen proberen dit weekend, als alles minder chaotisch wordt, af te spreken. In de voormiddag ben ik ingetrokken in mijn kamer. Ik heb nog geen internet, maar hopelijk zal dat niet zo lang meer duren!!! In de namiddag ben ik verder met Sophie op kotenzoektocht getrokken (van 14 tot 20u) en nog altijd niks!! Bijna alles waarnaar ze belde was al ingenomen: frustrerend!! We hebben er nog een paar bezocht, maar de meesten hadden meer na- dan voordelen. We waren echt doodop!
Hopelijk heb ik een goede, rustige eerste nacht op mijn kamer. Veel geslapen heb ik niet deze eerste dagen, en als ik wakker ben ’s morgens kan ik niet meer inslapen: ik ben zodanig met alles bezig. Hopelijk gaat het vlug over! Morgen ga ik voor het eerst naar Loja, hopelijk valt de school goed mee!
Wat nu volgt is een verslag van de eerste, zeer chaotische dagen…
Zondag 28 sept.
Na enkele uurtjes geslapen te hebben na onze klinkende overwinning tegen Oostende zaterdagavond, zat ik op het vliegtuig richting Gerona en vervolgens richting Granada. Ik kwam al meteen in aanraking met de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Spaanse bevolking. In plaats van een taxi te nemen van de luchthaven naar de jeugdherberg, hetgeen ik eerst van plan was na zo’n vermoeiende dag, nam ik de bus. De buschauffeur, Saïd, stelde me meteen op mijn gemak, stopte zelfs op een “niet officiële” plaats en legde me de weg uit. Hij gaf me zelfs zijn nr voor in het geval ik het niet zou vinden (en neen, niet met andere bedoelingen). Tegen 21u was ik eindelijk in de jeugdherberg en toen gebeurde het beste dat me kon overkomen: ik leerde er Sophie kennen, een 23jarige Duitse die hier psychologie komt studeren, ze was ook net aangekomen en ze moest ook nog op zoek naar een kot. Na zo’n lange vermoeiende dag was ze een geschenk uit de hemel: eindelijk iemand om tegen te praten. Aangezien ze een jaar in Bolivie vrijwilligerswerk gedaan heeft, spreekt ze vlot Spaans. We besloten de volgende samen op kotenjacht te gaan, iets wat veel moeilijker bleek te zijn dan we eerst dachten. Eerste stap: een Spaanse tel.kaart kopen (mijn Sp nr. is trouwens: 622690434), dan anuncios zoeken aan de telefoonkotjes. De koten van bijna alle nummers waarnaar we in het begin belden waren al bezet: de anuncios zijn echt niet meer up to date. We bezochten er verschillende en het was Sophie die mijn kot vond, in Calle Mirlo: niet ver van het station: wat perfect is als ik de trein moet nemen naar Loja. Het is een appartement dat ik deel met 2 Spaanse broers, die beide van Andalucía zijn (ze spreken razendsnel en het is moeilijk om hen te volgen, maar ze leggen het zonder probleem opnieuw uit als ik hen niet versta). Deze eerste dag zochten we dan nog verder naar een kot voor Sophie, maar vonden niks deftigs meer (de ene keer was er nen raren typ die opendeed, de andere keer hadden ze een hond en zaten ze binnen te roken,…) Het is ook al redelijk laat en zoveel koten zijn er niet meer te vinden. We maakten kennis met Saher, een Palestijn die ook op zoek was naar een kot, we zijn samen met hem een appartement gaan bekijken dat Sophie met hen zou kunnen delen, maar hij bleek maar een raar kereltje te zijn, redelijk opvliegend… Die avond heb ik nog in de jeugdherberg geslapen, we zijn tot 21u30 koten blijven zoeken.
Net toen ik van plan was in mijn bed te kruipen klopte er iemand op mijn deur (ik lag alleen op de kamer, Sophie is op het kot van een Duitse gaan slapen). Het was Damiana, een Brasiliaanse, de receptionist had haar naar mij gestuurd nadat ik hem verteld had dat ik een kot had gevonden en de volgende dag zou vertrekken. Uitgeput en bijna wenend vertelde ze me haar verhaal: zoals Sophie en mij, heeft ze de hele dag zitten rondbellen en bijna nergens was er nog iets vrij: ze kwam ten einde raad naar mij om raad vragen, plus ze was de hele dag alleen gaan zoeken, wat me verschrikkelijk lijkt: het was al heel lastig met 2, in een stad die je niet kent… . Ik heb met bemoedigende woorden haar moraal proberen op te krikken, wat niet makkelijk was.
dinsd 30 sept.
Ik heb aangenaam ontbeten in de jeugdherberg, samen met Damiana. Ze voelde zich al wat beter en ging vandaag opnieuw op kotenzoektocht. We besloten zeker contact te blijven houden en zullen proberen dit weekend, als alles minder chaotisch wordt, af te spreken. In de voormiddag ben ik ingetrokken in mijn kamer. Ik heb nog geen internet, maar hopelijk zal dat niet zo lang meer duren!!! In de namiddag ben ik verder met Sophie op kotenzoektocht getrokken (van 14 tot 20u) en nog altijd niks!! Bijna alles waarnaar ze belde was al ingenomen: frustrerend!! We hebben er nog een paar bezocht, maar de meesten hadden meer na- dan voordelen. We waren echt doodop!
Hopelijk heb ik een goede, rustige eerste nacht op mijn kamer. Veel geslapen heb ik niet deze eerste dagen, en als ik wakker ben ’s morgens kan ik niet meer inslapen: ik ben zodanig met alles bezig. Hopelijk gaat het vlug over! Morgen ga ik voor het eerst naar Loja, hopelijk valt de school goed mee!
Abonneren op:
Reacties (Atom)