eerste indrukken

Hola todos/-as!!

Wat nu volgt is een verslag van de eerste, zeer chaotische dagen…
Zondag 28 sept.
Na enkele uurtjes geslapen te hebben na onze klinkende overwinning tegen Oostende zaterdagavond, zat ik op het vliegtuig richting Gerona en vervolgens richting Granada. Ik kwam al meteen in aanraking met de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Spaanse bevolking. In plaats van een taxi te nemen van de luchthaven naar de jeugdherberg, hetgeen ik eerst van plan was na zo’n vermoeiende dag, nam ik de bus. De buschauffeur, Saïd, stelde me meteen op mijn gemak, stopte zelfs op een “niet officiële” plaats en legde me de weg uit. Hij gaf me zelfs zijn nr voor in het geval ik het niet zou vinden (en neen, niet met andere bedoelingen). Tegen 21u was ik eindelijk in de jeugdherberg en toen gebeurde het beste dat me kon overkomen: ik leerde er Sophie kennen, een 23jarige Duitse die hier psychologie komt studeren, ze was ook net aangekomen en ze moest ook nog op zoek naar een kot. Na zo’n lange vermoeiende dag was ze een geschenk uit de hemel: eindelijk iemand om tegen te praten. Aangezien ze een jaar in Bolivie vrijwilligerswerk gedaan heeft, spreekt ze vlot Spaans. We besloten de volgende samen op kotenjacht te gaan, iets wat veel moeilijker bleek te zijn dan we eerst dachten. Eerste stap: een Spaanse tel.kaart kopen (mijn Sp nr. is trouwens: 622690434), dan anuncios zoeken aan de telefoonkotjes. De koten van bijna alle nummers waarnaar we in het begin belden waren al bezet: de anuncios zijn echt niet meer up to date. We bezochten er verschillende en het was Sophie die mijn kot vond, in Calle Mirlo: niet ver van het station: wat perfect is als ik de trein moet nemen naar Loja. Het is een appartement dat ik deel met 2 Spaanse broers, die beide van Andalucía zijn (ze spreken razendsnel en het is moeilijk om hen te volgen, maar ze leggen het zonder probleem opnieuw uit als ik hen niet versta). Deze eerste dag zochten we dan nog verder naar een kot voor Sophie, maar vonden niks deftigs meer (de ene keer was er nen raren typ die opendeed, de andere keer hadden ze een hond en zaten ze binnen te roken,…) Het is ook al redelijk laat en zoveel koten zijn er niet meer te vinden. We maakten kennis met Saher, een Palestijn die ook op zoek was naar een kot, we zijn samen met hem een appartement gaan bekijken dat Sophie met hen zou kunnen delen, maar hij bleek maar een raar kereltje te zijn, redelijk opvliegend… Die avond heb ik nog in de jeugdherberg geslapen, we zijn tot 21u30 koten blijven zoeken.
Net toen ik van plan was in mijn bed te kruipen klopte er iemand op mijn deur (ik lag alleen op de kamer, Sophie is op het kot van een Duitse gaan slapen). Het was Damiana, een Brasiliaanse, de receptionist had haar naar mij gestuurd nadat ik hem verteld had dat ik een kot had gevonden en de volgende dag zou vertrekken. Uitgeput en bijna wenend vertelde ze me haar verhaal: zoals Sophie en mij, heeft ze de hele dag zitten rondbellen en bijna nergens was er nog iets vrij: ze kwam ten einde raad naar mij om raad vragen, plus ze was de hele dag alleen gaan zoeken, wat me verschrikkelijk lijkt: het was al heel lastig met 2, in een stad die je niet kent… . Ik heb met bemoedigende woorden haar moraal proberen op te krikken, wat niet makkelijk was.

dinsd 30 sept.
Ik heb aangenaam ontbeten in de jeugdherberg, samen met Damiana. Ze voelde zich al wat beter en ging vandaag opnieuw op kotenzoektocht. We besloten zeker contact te blijven houden en zullen proberen dit weekend, als alles minder chaotisch wordt, af te spreken. In de voormiddag ben ik ingetrokken in mijn kamer. Ik heb nog geen internet, maar hopelijk zal dat niet zo lang meer duren!!! In de namiddag ben ik verder met Sophie op kotenzoektocht getrokken (van 14 tot 20u) en nog altijd niks!! Bijna alles waarnaar ze belde was al ingenomen: frustrerend!! We hebben er nog een paar bezocht, maar de meesten hadden meer na- dan voordelen. We waren echt doodop!
Hopelijk heb ik een goede, rustige eerste nacht op mijn kamer. Veel geslapen heb ik niet deze eerste dagen, en als ik wakker ben ’s morgens kan ik niet meer inslapen: ik ben zodanig met alles bezig. Hopelijk gaat het vlug over! Morgen ga ik voor het eerst naar Loja, hopelijk valt de school goed mee!